burcutatlıses

Aynıyız ama aynılığımız aynadan ibaret değil. Sırımız bir ya sırrımızdan sebep aslında bunca benzeşmemiz. Aynı suça baş koymuş iki masum failiz.

Paltonu çıkarma, yakalarını dik, gözlüklerin de kalsın. Yürürken gözünü açık tut aynalı camların ardında, ıssızda ve kalabalıkta. Bir tanırlarsa seni, beni de biliverirler ama ben henüz birilerinin bilineni olmaya hazır değilim. Zamanı gelince anlatırız, dinlemek isteyenlere tabi, tüm detaylarıyla. Ama önce suçumuzu sevmeliyiz. Sevelim ki hafiflesin, sevelim ki sevilebilirliğine inansın herkes.

Son kez. İlk ve son kez. Başka suçlarımız olacak haliyle, olmalı da, tertemiz ölmenin bilmezliğini taşımak aptallık olur ama bu gibisi son. Benim için son en azından. Bu geceyi atlatalım hele. Şu son ağrılı yolculuğu kimselerce fark edilmeden bitirelim hayırlısıyla. Sonrasında… Bir daha görmek istemem seni. Gidiyorum yarın zaten, erkenden. Aynasız’a. Rüyalarımda görürüm seni bundan böyle. Yüzün bulanıklaşır zamanla hafızamda, sonra kimbilir bir gün unutuveririm bile. Kızma, sen de beni unut. . Suçumuz birbirimize kalanımız olsun.

Vakit geldi, çıkalım. İnerken merdivenleri sayalım da hepsi yerli yerinde kalsın. Çıkınca dış kapıdan, sen sola ben sağa. Ayak izsiz, parmak izsiz, sessiz, havada süzülerek. Hiç olmamışız gibi.

Unutma! Kapıdan çıkınca sen sola ben sağa…
Sen Gölgesiz’e ben Aynasız’a…
Uğurlar olsun…

İstanbul’da karın üçüncü günü. Renklerin beyaza teslimiyetinin, her şeyin daha yumuşak görünürlüğünün, soğuğun nezaketle tanışmasının üçüncü günü.

İstanbul görebildiğime beyaz, odam bir pencere büyüklüğü kadar. Aramıza en azından ince bir cam ayrılığı, çünkü kar üşütmezken güzel ve eriyip üstümde ıslatmazken. Bana dokunmazken kar, dokununca su. Üstünde beyazından çok bir kaybolma korkusu…

Kar gibi ömrü olmak nasıl bir şey, kar olmak nasıl bir şey, kar kar olduğunu bilir mi, ben ben olduğumu? Ben gibi ömrü olmak kelebek kadar yaşamak mı meğer, bir güne bir ömür sığdırmak mı bilmeden?

Karın İstanbul’da üçüncü günü, benim kelebeğin kanadındaki yarı yolum. Üstümde bir kaybolma korkusu hep. Ben kar, kar ben…Ne o kalır birkaç zamana, ne ben. Olabildiğine beyaz olsun gölgelerimiz o zaman…